Dag 10

En toen was het opeens dag 10, de laatste therapiedag. Ik wist nog heel goed van 2,5 jaar terug hoe die dag voelde; alsof er een steen in je maag ligt. Rens had ik gisteren al voorbereid op het naderende afscheid. Hij reageert dan zo laconiek; ok, ik ga zondag eerst heel lang met Koda kroelen en dan ga ik doornroosje kijken”. Alsof het hem niets doet. Later op de dag bleek dat echter toch niet waar te zijn.

Gelukkig was Robbert dusdanig opgeknapt dat hij vandaag toch mee kon. Bij Rens is alles van de afgelopen 10 dagen herhaald.  Je zag heel duidelijk dat hij heel erg  moe is van alle inspanning en alle indrukken. Het laatste kwartier zijn we nog even heel dicht bij het dock gaan kijken. En daar stond ik dan weer, net als op dag 1 met een grote zonnebril op met waterige ogen erachter. Ik ben ontroerd door de inzet van Dirkje en Judith, ontroerd door die prachtige dolfijn Chabelita die ons aller hart gestolen heeft maar bovenal ontroerd door ons eigen stoere mannetje die zo zijn best heeft gedaan om zelfstandiger te worden, beter te gaan praten en makkelijker met zijn emoties om te gaan.

Na een laatste dikke knuffel aan Judith en Dirkje hebben we een prachtige dvd en fotoboek in ontvangst mogen nemen. Daarna ben ik met Rens een hele grote knuffeldolfijn gaan kopen. Toen bleek hoe moeilijk hij het toch vond. Hij heeft de dolfijn niet losgelaten en noemt hem de hele tijd Chabelita.  Aan tafel bij Hemingway was hij heel erg onrustig; we hebben hem maar even gelaten. Ook wij vinden het moeilijk dat het voorbij is, laat staan hij zelf.

Ook Lucas en Maureen hebben hier een bijzondere tijd meegemaakt. Vandaag hebben ze onder andere de haaien in de zee gevoerd en de roggen te eten gegeven. Daarna hebben we nog een laatste grote snorkeltocht gemaakt. Door dit brusjesprogramma hebben zij geenszins het idee gehad dat het allemaal om Rens draaide; nee ook zij hadden de tijd van hun leven. 

Morgenochtend staan we nog 1 keer om 6.00 uur op om de intocht van Sinterklaas mee te maken. Daarna gaan we terug naar het vakantiehuis waar we om 13.00 uur opgepikt worden voor het vertrek naar de luchthaven.  Dan komt er een einde aan een prachtig avontuur met een valse start, veel regen, nog meer muggen maar vooral een prachtig resultaat. ……..een avontuur dat als het aan ons ligt in de toekomst nog een vervolg zal krijgen.

Bedankt allemaal voor het volgen van deze reis. Fijn dat jullie met ons meegeleefd hebben, bedankt voor alle reacties op het log, op hyves op per mail. Liefs van ons alle 5,  Rens, Lucas, Maureen, Robbert en Margot

Dag 8 en 9

 Gisteren heeft Rens binnen een kurkspel gedaan. Alle 3 ( Dirkje, Judith en Rens)hadden ze een kurk in hun mond, tussen hun lippen en moesten ze een kaart trekken met iets erop. Hetgeen erop stond moesten ze vertellen en ze moesten aangeven wat er niet klopte (bv een cadeau met kaarsjes erop).  Zo leer je heel goed articuleren. Bovendien houd je dat gevoel ook even vast als je de kurk weer uit je mond haalt (probeer maar, het werkt echt….). Deze oefening was tevens heel goed voor zijn concentratievermogen en het leggen van verbanden.

Op het dock hebben ze kwartet gespeeld. Rens mocht in het water steeds meer alleen doen met Chabelita. Wat hen heel erg opvalt is hoe bijzonder de klik is tussen de dolfijn en Rens. Een dolfijn vindt het niet fijn als je hem achter zijn rugvin of in de buurt van zijn staart vastpakt of aait. Hij zal dan zijn staart zoveel mogelijk bij zich houden. Rens kan hem echter overal vastpakken en met hem kroelen, Chabelita vindt alles goed van Rens.  Toen Rens gisteren alleen mocht zwemmen met hem en hij ons langs de kant zag staan zag je hem groeien; zo mooi!

Lucas en Maureen mochten gisteren de hele ochtend mee met een dolfijntrainer.  Ze gingen naar de bioscoop om een film te zien over de geboorte van een dolfijn. Op een dock hebben ze dolfijn/trainer gespeeld, ze zijn naar een dolfijnshow geweest en hebben het eten voor de dolfijnen klaargemaakt. Ze vonden het weer helemaal super. Ze komen steeds op plekken waar niemand anders mag komen en daar genieten ze erg van.

 Vandaag stond ik alleen langs de kant van het dock. Robbert is helaas sinds gistermiddag geveld door een flinke griep dus hij ligt in bed. Gisteren was het prachtig weer dus wij zijn de middag wel op het strand gebleven. Helaas is het nu al 2,5 uur aan het regenen. Daardoor zijn er heel erg veel muggen; we hebben allemaal zeker 100 muggenbeten over onze benen en armen.

Rens heeft vandaag een oefening gedaan met een knoop aan een touwtje tussen zijn lippen.  Dirkje trok er langzaam aan en Rens moest hem zolang mogelijk vasthouden. Heel goed voor al zijn mondspieren. Ook hebben ze voor de spiegel allerlei letters geoefend.  Rens is heel gemotiveerd om het allemaal goed uit te leren spreken (hij zegt zelfs kroKet ipv  kroTet……) Op het dock mocht hij mij roepen of ik wilde komen kijken, zo kon ik goed het verschil zien met vorige week. En reken maar dat ik het verschil zag…Ik zag een zelfverzekerd mannetje dat super gemotiveerd was om aan mij te laten zien hoe goed hij alles alleen kan.  Na afloop heb ik hem snel naar huis gebracht en ben ik terug gegaan naar Lucas en Maureen. Die waren net de haaien aan het aaien toen ik aankwam  en daarna ben ik meegegaan om te snorkelen. Nu gaat Lucas nog even zijn laatste huiswerk doen en hopen we van harte dat Robbert snel weer opgeknapt is.  Morgen alweer de laatste dag van dit bijzondere avontuur.

Dag 7

Vandaag ging het heel hard regenen toen we net bij het Cdtc waren. Daarom is er besloten de binnensessie te verlengen en zodra het droog zou worden naar buiten te gaan. Rens heeft binnen een “Nanu-spel”gedaan ter verbetering van zijn concentratievermogen.

Gelukkig was het rond 8.45 uur gestopt met regenen en dus kon Rens alsnog naar buiten. Wel even verwarrend voor hem want nu hoefde hij niet steeds op het dock te werken maar werd er steeds in het water gewerkt.

Lucas en Maureen hadden vandaag een speurtocht over het hele terrein van het Seaquarium op zoek naar de schat. Via de dolfijnen en de zeeleeuwen naar de haaien en uiteindelijk naar de schat. Het laatste uur gingen ze een echte snorkeltocht maken. Robbert ging mee als begeleiding voor Maureen. Ze gingen achter het laatste dock bij het therapiecentrum de zee in en hebben een lange tocht langs de rotsen gemaakt, terug naar de brug en het strand bij Hemingway. Prachtig vonden ze het. Op stuk komt namelijk geen toerist omdat je bij het Cdtc het water in moet.  Ze voelden zich zo bijzonder. Met Rens heb ik aan de kant gekeken en wij hebben samen de haaien geaaid. Hij zonder enige angst en ik de nodige reserves. Rens heeft ze zelfs gevoerd; dat wil zeggen er zit een vis aan een soort haak/stok die je boven de bak hangt en waar de haaien in 1 hap alles af bijten.  Hij vond het heel relaxed, ik keek alleen maar naar die bek met tanden……

De rest van de dag is het helemaal bewolkt. De zonnebrandcrème kan helaas weer in de tas blijven. We hebben daarom maar het laatste huiswerk van Lucas afgemaakt . Nu komt het zonnetje eindelijk door, dus nog even genieten van de zon en dan weer gezellig uit eten. 

Maureen en Lucas  mogen morgen de hele ochtend mee met de dolfijntrainers. Ze gaan eerst een filmpje kijken, gebaren leren enz. Daarna mogen ze tijdens de dolfijnenshow assisteren.  Echt heel fijn dat zij ook zoveel aandacht krijgen.

Zondag en maandag

Zondag heeft het bijna de hele dag geregend. Toen wij bij het Cdtc aankwamen was het gelukkig gestopt met onweren en bliksemen anders gaat de therapie uiteraard niet door. Rens liet zich niet van de wijs brengen en staat iedere dag zo super vrolijk op; heerlijk gewoon. Maureen en Lucas gingen lekker naar de kidsclub om te knutselen en wij hebben met een dikke handdoek om als jas in de regen naar Rens gekeken. Je wilt immers toch geen moment missen. Omdat het te koud was voor Rens om steeds uit het water te komen is er veel in het water met Chabelita gewerkt; Rens blij uiteraard. De rest van de dag hebben we huiswerk gemaakt, uitgerust, boekjes gelezen en spelletjes gespeeld. Gelukkig was het eind van de dag droog en zijn we gezellig bij Hooks Hut gaan eten.

Vandaag was de grote dag. Toen Maureen haar ogen open deed (om 6.00 uur) zei ze meteen: vandaag ga ik met Chabelita zwemmen. Dus snel uit bed en ontbijten. Rens heeft mij daarna tot tranen geroerd. Toen wij klaar waren met eten en tandenpoetsen zei ik ; Rens even haren kammen. Je moet weten dat ik al bijna 9 jaar iedere ochtend met hem stijd (met een grote S). Hij kan de borstel namelijk niet verdragen op zijn hoofd, maar ja je zult toch je haar moeten kammen. Bij de therapie is hier aandacht aan besteed en vandaag pakte hij zelf zijn borstel en ging heel rustig en beheerst zijn haar kammen. Het lijkt misschien redelijk onbelangrijk, maar voor ons is het weer zo’n sprong dat ik er de hele dag van slag van was. Sowieso hebben we nu 10 therapiedagen achter elkaar omdat de 1^e 2 in het water vielen. Normaliter heb je het weekend vrij en dat heb je eigenlijk ook wel nodig zodat Rens kan uitrusten en zodat je zelf je emoties een plek kunt geven. Omdat het nu anders is gelopen was het vandaag emotioneel een “zware”  maar tegelijkertijd prachtige dag. Vanochtend hadden Maureen en Lucas weer een eigen sessie totdat Rens naar het dock ging. Ze hebben met z’n 3-en uitgebreid gesproken en gewerkt aan stoppen als iemand het zegt. Dit o.a. met behulp van borstels over je armen en benen wrijven. Toen ze aan het werk waren gebeurde er iets bijzonders. Chabelita ging namelijk een andere dolfijn die ernaast aan het werk was plagen. Dit wordt niet getolereerd en dus werd Chabelita uit de sessie gehaald en gingen Rens, Lucas en Maureen op een naastgelegen dock verder werken met een andere dolfijn. Dirkje heeft hen toen prachtig kunnen laten zien dat er bij de dolfijnen hetzelfde gebeurd als bij kinderen wanneer ze elkaar plagen en niet stoppen.  Toen Rens eenmaal met de andere dolfijn aan het zwemmen was kwam Chabelita steeds ernaast zwemmen. Er is zo’n enorme klik tussen die 2. De trainers zeggen het ook; hij zingt zo hard voor Rens en maakt zoveel geluidjes tussendoor, dat doet ze alleen als ze helemaal weg is van iemand.

Vanmiddag om 16.00 uur waren wij eindelijk aan de beurt. Rens bleef bij Judith en wij mochten alle 4 mee. Maureen stond vooraan om als 1^e het water in te gaan. Zo’n prachtig gezicht, Lucas en Maureen met in het midden die grote grijze vriend. Lucas mocht zelfs helemaal los met hem zwemmen. Ze hadden helemaal geen angst en hebben van alles mogen doen. Kusjes geven, zwaaien, zingen, dansen en hele snelle rondes maken. Daarna mochten Robbert en ik samen met de dolfijn zwemmen. Zo bijzonder was het ook al was het de 2^e keer. De rust die er van uit gaat blijf ik heel bijzonder vinden. Tot slot hebben we met z’n 4-ren mogen zwemmen en hem over een stok laten springen.  Lucas en Maureen hadden echt de tijd van hun leven. Nu is het pas 18.30 uur en zijn ze tijdens het voorlezen al in slaap gevallen. Morgen weer een nieuwe dag……….

Vandaag een dag met een gouden randje. Rens stond al superenthousiast op en zei uit zichzelf (!) ik begin met plassen. Bij het Cdtc heeft Rens eerst een half uur binnen gewerkt aan o.a. een aantal letters/klanken juist uitspreken. Maureen en Lucas hadden ondertussen ook een gesprek met een therapeut. Daarna mochten ze met z’n 3=en naar het dock. Wij mochten toekijken vanaf de brug. Wat een trots gevoel om die 3 kids samen aan de slag te zien. Rens straalde helemaal en wilde heel graag zijn broer en zus alles laten zien. Maureen en Lucas zag je ook glimmen want zij waren oprecht trots op hun grote broer.

 Maureen stapte het dock op, sloeg haar armen om de kop van de dolfijn en gaf hem een dikke kus. Toen Rens in het water lag mochten ze hem helpen met opdrachten uitvoeren. Lucas en Maureen hadden een woordkaart die Rens moest lezen en waartussen hij vervolgens moest kiezen. Een moeilijke opdracht voor hem die hem o.a. helpt zijn concentratievermogen te verbeteren. Op het dock gingen ze samen de woordklanken/letters oefenen waarbij Lucas en Maureen mochten laten zien hoe je bv je tong gebruikt bij het praten.  Rens is zo gemotiveerd, je hoort hem vooruit gaan. Het laatste kwartier mochten wij ook bij het dock kijken. Rens wil nogal eens zijn eigen zin doordrijven en het was fijn te zien hoe hier mee omgegaan wordt. ’s Middags willen wij deze methode dan ook toepassen en het is mooi als zich dan een goede gelegenheid voordoet.

Vanmiddag zijn we na de onweersbui naar de stad gegaan, kijken bij de Heineken Regatta en lekker een ijsje eten. Op de terugweg vroeg hij direct bij het wegrijden: “mama, muziek aan”. Ik zei Rens als je iets vraagt kan iemand ook nee zeggen, dus we doen het nu niet.  Hij heeft er de hele weg niet meer om gevraagd. Wij hebben elkaar nog 10x verbaasd aangekeken onderweg.  Het werkt !